Huidige exposities

TUSSENLAND

TINKEBELL. / JEROEN JONGELEEN / KRIJN KROES

Het is overal om ons heen, en toch zien we het soms niet — of alleen zoals we het willen zien: het landschap. We zien het het liefst als ongerept, maar tegelijk ook overzichtelijk en beheersbaar. En bovendien moet het klaarstaan om allerlei functies te vervullen. Landschap is onlosmakelijk verbonden met ons idee van natuur. Onder invloed van onze verbeelding en verlangens wordt het landschap kwetsbaar, maar ook tot een strijdtoneel van uiteenlopende menselijke verwachtingen en belangen. Dat spanningsveld mondt vaak uit in een botsing van politieke en economische ideeën over de bestemming van de wereld om ons heen. Tegelijk is het ook een plek waar de natuur, waar mogelijk, manieren zoekt om terug te slaan en verloren terrein te heroveren.

• 2 april – 3 mei 2026
• Opening 2 april 18.00
• De galerie van Cpunt is geopend van donderdag t/m vrijdag van 14:00-17:00 uur en voor, tijdens en na voorstellingen en indien gewenst op afspraak. 
• Op de woensdagen kun je je aanmelden voor een rondleiding tussen 15.00-17.00 uur.

Lees verder

TINKEBELL.

TINKEBELL. (1979) wil met haar werk de wereld redden.. Hoewel haar projecten vaak activistisch lijken, zit er altijd een twist in die een probleem — van bio-industrie tot armoede en vervuiling — uit het dagelijks leven losrukt en ons er rechtstreeks mee confronteert. Dat geldt ook voor de schilderijen uit drie series die zich richten op de vervuiling van het landschap door de concerns Tata Steel, Solvay en Shell. We zien planten die in Wijk aan Zee groeien onder een laag stof, dennenappels uit een dorpspark dat door Solvay werd aangelegd als een beschermende paraplu, en een mangrovebos dat door afval volledig is verdwenen. Met gevaar voor haar eigen gezondheid verzamelt TINKEBELL. giftige materialen om, soms bijna fotografisch en soms juist schilderachtig, de kwetsbare natuur en haar lot te verbeelden in een landschap dat wordt gedomineerd door menselijke technologie en onverschilligheid. En wat doen wij wanneer we ontdekken dat de verleidelijke schoonheid van haar schilderijen gebaseerd is op de uitbuiting van de planeet?

JEROEN JONGELEEN

JEROEN JONGELEEN (1967) maakt kunst die de ogenschijnlijk neutrale ruimte van de galerie uitdaagt. Hij maakt gebruik van praktijken uit het situationisme en van guerrillatactieken, waarmee hij spanning oproept tussen de publieke ruimte en onze ideeën over hoe die zou moeten functioneren. Vaak werkt hij met eenvoudige teksten als vorm van geënsceneerd protest; soms verwijst hij daarbij naar de taal van de moderne kunst. Dat geldt ook voor de werken in onze tentoonstelling, die een karakteristieke variant van land art vormen. Zijn fanatiek fysieke performances maken een landschap zichtbaar dat we normaal gesproken niet opmerken. Soms is dat een gehavend landschap, soms een terrein dat is opgedeeld door eigendomsgrenzen of versnipperd door infrastructuur. Daarin trekt JONGELEEN een geometrisch spoor: tegelijk een registratie van zijn actie, een ingreep in het landschap, een vorm van versiering, maar ook een gebaar van toe-eigening. Dat wordt het duidelijkst wanneer hij rent op een desolate plek die geen bouwput is, tot voor kort een vluchtelingenopvang was en nu langzaam verandert in een landschap midden in de stad.

KRIJN KROES

KRIJN KROES (1994) verbeeldt de ambiguë, onweerstaanbare aantrekkingskracht van de natuur. Zijn bijna botanische voorstellingen van de plantenwereld raken verstrikt in een spel van vormen, patronen, donker en licht, en reflectie. Ze zijn niet louter zichzelf, maar bieden ook ruimte aan onze verwachtingen en angsten. Het monumentale, symmetrisch gespiegeld silhouet van een paardenbloem doet denken aan een psychologische Rorschach-test en vormt tegelijk een ondoordringbaar masker waarmee de plant zich tegen onze blik beschermt. De rijkgekleurde duisternis met plantenafdrukken kan onze angst voor de ongetemde natuur oproepen, maar is tegelijkertijd geworteld in de alledaagse werkelijkheid van de Veluwe of onze eigen tuinen. Door hun monumentaliteit en de lichtflitsen in de schilderijen krijgen deze beelden een eigentijdse symboliek, waarin ook het verlangen naar transcendentie van de moderne technologische mens doorklinkt. Het subtiele reliëf in de schilderijen keert in de keramische werken terug in de dramatische rimpeling van het glazuur, dat zelf niet tot stand had kunnen komen zonder energie-intensieve technologie.