Terug

GROEI

Georg Bohle (D/NL) / Gilles Dusong (BE) / Milah van Zuilen (NL)

Exposities

GROEI

Georg Bohle (D/NL) / Gilles Dusong (BE) / Milah van Zuilen (NL)

Exposities

GROEI

Georg Bohle (D/NL) / Gilles Dusong (BE) / Milah van Zuilen (NL)

Exposities

Een tentoonstelling met werk van drie kunstenaar wiens praktijk op het eerste gezicht heel veel van elkaar verschilt. Milah van Zuilen verzamelt droge bladeren en knipt ze met een schaar, Georg Bohle tekent maniakaal wolken met veel kleine details en Gilles Dusong laat zijn beelden bouwen door een 3D-printer.

Toch is er ergens in het midden van de door deze drie kunstenaars gemarkeerde driehoek een gedeelde ruimte waar ze elkaar raken. In hun werk gaat het op de een of andere manier over groei.

We kennen het gezegde: ‘snoeien doet groeien’. Groei betekent vaak ook: bloei. En één ding is zeker: groei stopt nooit. Niet in de natuur, maar ook niet in een wereld die steeds meer door mensen wordt gevormd. Zelfs als die twee krachten—natuur en mens—met elkaar botsen en allebei ruimte opeisen, blijft groei doorgaan.

In deze tentoonstelling komt daar nog iets bij: verbeelding en creatieve vrijheid. De centrale vraag is: kunnen we de groei van natuur en de groei die wij als mensen aanjagen met elkaar verbinden—zodat ze naast elkaar kunnen bestaan én tegelijk kunnen bloeien?

19 februari t/m 28 maart 2026
De galerie van Cpunt is geopend van donderdag t/m vrijdag van 14:00-17:00 uur en voor, tijdens en na voorstellingen en indien gewenst op afspraak.
Op de woensdagen kun je je aanmelden voor een rondleiding tussen 15.00-17.00 uur.

Georg Bohle

Georg Bohle (1977) tekent met de precisie van een architect de meest ingewikkelde constructies, namelijk die door de natuurwetten zijn bedacht. Hij verleidt ons blik om op afstand van de getekende voorstelling te genieten zoals wij van een landschap vanuit een uitzichttoren genieten. Hoe dichterbij je komt hoe beter je ziet dat de tekening een ongelooflijk gedetailleerde textuur heeft. Wat als een landschap oogt is in werkelijkheid samengesteld uit de elementen van de natuur en menselijkheid. Het is een wisselwerking, architectuur woekert over de rotsen, maar lijkt ook door de rotsen overgenomen te worden. Alsof de basiselementen zich eindeloos kunnen vermenigvuldigen (dankzij de creatieve kracht van
architecten of puur door seks) en steeds meer ruimte innemen.

Meer info

Gilles Dusong

Gilles Dusong (1995) beweegt zich graag in grensgebieden, zowel figuurlijk als letterlijk. In zijn werk verbindt Gilles het heden met de toekomst, die echter een vleugje verleden bevat. Zijn sculpturen zijn vreemde machines om in te leven of zich door de ruimtetijd te bewegen. Individuele elementen lijken op machineonderdelen. Samengevoegd tot ingenieuze, vaak symmetrische structuren, lijken ze op woonmodules in retrovisies op de toekomst van de mensheid. Gilles speelt graag met de schaal en plaatst ze in ondefinieerbare contexten zoals een nachtelijk strand of waterplanten. Ze krijgen een verhaal, een vleugje avontuur en worden een nieuwe natuur. Dan is het niet vreemd dat de constructies er soms organisch uitzien
en de mogelijkheid tot groei in zich lijken te hebben. Maar dit is een paradox, want Gilles’ sculpturen worden gecreëerd zonder de aanraking van een menselijke hand, ze zijn op een computer ontworpen en door een 3D-printer gemaakt. De vraag is in hoeverre het menselijke zal blijven. De witte en zilveren kleuren van de sculpturen hebben een zekere onschuld in zich. Of is het de kleur van vervreemding?

Meer info

Milah van Zuilen

Milah van Zuilen (1998) zoekt de grenzen tussen kunst en natuur op. Als ze door de bossen loopt verzamelt ze liefdevol bladeren en andere natuurelementen. Dit doet ze niet gedachteloos, soms loopt ze volgens een bepaalde patroon en vervolgens gebruikt ze de wandeling als een onzichtbaar systeem in haar werk. Het organische onderwerpt ze aan de menselijke structuur. Het vierkant vind je namelijk niet in de natuur, wel zijn de rechte hoeken karakteristiek voor het Nederlandse landschap, en voor de abstracte kunst. Milah knipt dus de bladeren secuur in vierkantjes die zij zonder een esthetische voorkeur opplakt. Zo ontstaat een soort natuurlijk pixellandschap. De bladeren met hun aderen vormen een levendige
tekening. Ze leven voort en verkleuren terwijl de kunstenaar een verhaal van een plek vertelt, bijvoorbeeld over de zandverstuivingen op de Veluwe.

Meer info