DINGEN | FINISSAGE

Su Tomesen

SU TOMESEN (1970) is vooral geïnteresseerd in de netwerken van handelingen die rondom de meest gewone dingen ontstaan. Ze reist de hele aarde af om de wereld van straatverkopers in beeld te brengen. Dat is verre van een luxe bestaan, de middelen zijn schaars en hun koopwaar vormt de basis van eenvoudig leven. Su heeft een scherp oog voor de schoonheid van straatverkoop, de kleuren, vormen en de keuzes die worden gemaakt om iets te verkopen. Uit alle continenten heeft ze plaatselijke huishoudelijke plastic spullen meegenomen om daar een eindeloze pilaar van te maken. Liefde en haat, vooruitgang en teloorgang gevat in een kleurrijke lijn. Het beeld van leven en overleven krijgt vorm van een pillentoren en Haïtiaanse verkoper Ben. Welke maatschappelijke mechanismen schuilen zich in dit beeld? Met het scherp oog van een kunstenaar verbeeldt Su compassie met deze micro-economische pionnen van de globale economie.

Joanneke Meester

JOANNEKE MEESTER (1966) is trash healer. Ze maakt ons bewust van de omgeving waarin we leven. Ze kijkt rond en ziet allerlei afval dat op straat of in het park belandt. Afval dat we liever niet zien, snel vergeten en snel voorbijlopen. Ze plukt allerlei afgedankte dingen van de straat om meestal ter plekke met deze als beeldhouwer aan de slag te gaan. Haar openluchtstudio is tijdens haar werkproces toegankelijk voor de nieuwsgierige voorbijgangers. Op een associatieve manier combineert ze de gevonden objecten in een beeld waarmee in deze spullen het tweede leven ingeblazen wordt. Zo worden vreemde wezens, monumenten of ruimtelijke schilderijen even een onderdeel van onze collectieve ervaring en van het straatbeeld waarmee ze gebonden zijn. Nadat ze met een camera vastgelegd worden, zijn deze dingen weer uit elkaar gehaald en krijgen ze weer een nieuwe kans aangeboden.

• Op 28 april ging Alex de Vries voor Mister Motley op atelierbezoek bij Joanneke Meester

Feiko Beckers

FEIKO BECKERS (1983) creëert (video)performances en objecten die vaak uitgesproken en absurd zijn. In zijn sculpturen gebruikt hij formele associaties met het modernisme van de 20e eeuw. Zijn voornaamste materiaal bestaat uit woorden, spraak en verhalen, en zijn thema’s zijn volkomen banale momenten en situaties. Uit woorden beeldhouwt hij een sculptuur waarin alledaagse dingen groeien door de onvermijdelijke logica van de woordcompositie, reële of ingebeelde gevolgen. Banaliteit groeit tot iets onvermijdelijks. Onze inbedding in een complex netwerk van sociale relaties wordt door de kunstenaar vaak gemanifesteerd door middel van dingen en objecten. Het is rondom deze objecten dat een web van misverstanden ontstaat, wat vaak leidt tot gênante situaties of mislukkingen. Feiko slaagt er altijd in een ander perspectief te vinden. Tegelijkertijd kan dit functioneren als een vorm van soft power die (zoals bij Buurman en Buurman) troost kan bieden door mislukking te accepteren.